şu an istanbulumda olmak istiyorum...
sadece orda,
doğduğum,büyüdüğüm,kokusunu,havasını bildiğim,ailemin ve arkadaşlarımın yaşadığı o şehirde olmak istiyorum.
artık viyana da yaşamak istemiyorum.kendi dilimi konuştuğum,fırından sıcacık ekmeği alıp eve gidene kadar koparıp yediğim,ezan sesini duyduğum,hiç tanımadığım insanlarla bile 2 dakikada muhabbet edebildiğim,canım sıkıldığında boğaza inerek nefes alabildiğim,yemek yerken içinde domuz eti varmı yada helal mı diye düşünmediğim,gazetemi alırken bakkalın nasılsın diye sorduğu,öğrencilerimin yolda gördüklerinde selam verdikleri,komşularımın olduğu,gece 12.00 de açık olan kuruyemişçiden çekirdek alabildiğim o şehirde yaşamak istiyorum.....
burada ne kadar okul okursan oku,ne kadar görgülü olursan ol,yinede 3.sınıf insan muamelesi gördüğün,hep yabancı olduğun ve müslüman olduğun yüzüne vurulduğu bu hitler ülkesinde yaşamak istemiyorummmm...
ama benim azıcık da olsa,hatta şu an inanmıyorda olsam benim bir UMUDUM var.eninde sonunda istanbuluma temmelli dönücem,eşimi alıcam belki çoçuklarım olucak,belki torunlarım olucak(inşallah o kadar uzun sürmez) ama dönücem,bir gün mutlaka dönücem.
bunları yazmak sadece içimden geldi,kimsenin beni anlamasını beklediğim için yazmıyorum,yada beni teselli etmesini beklediğim için değil bütün bunlar,sadece yazmak istiyorum hepsi bu,içimi dökmek istiyorum,burda hergün doluyorum çünkü
tabi sonrasında da makyaj malzemesi alıp duygu açlığı iyice bastırılmıştır.
